به نام او که زیبایی ها را به ارمغان آورد

                                           هم از سکوت گریزان ، هم از صدا بیزار
                                           چنین چرا دلتنگم؟ چنین چرا بیزار

                                           زمین از آمدن برف تازه خشنود است
                                           من از شلوغی بسیار رد پا بیزار

                                           قدم زدم ! ریه هایم شد از هوا لبریز
                                           قدم زدم ! ریه هایم شد از هوا بیزار

                                           اگر چه می‌گذریم از کنار هم آرام
                                           شما ز من متنفر ، من از شما بیزار

                                           به مسجد آمدم و نا امید برگشتم
                                           دل از مشاهده‌ی تلخی ریا بیزار

                                           صدای قاری و گلدسته‌های پژمرده
                                           اذان مرده و دل‌های از خدا بیزار

                                           به خانه‌ام بروم؟! خانه از سکوت پر است
                                           سکوت می‌کند از زندگی مرا بیزار

                                           تمام خانه سکوت و تمام شهر صداست !
                                           از این سکوت گریزان ، از آن صدا بیزار *

   * فاضل نظری