سالی نوروز
بی چلچله و بنفشه می آيد.
بی جنبش سرد نارنج بر آب ، بی گردش مرغانه ی رنگين بر آب.
سالی نوروز
بی گندم سبز و سفره می آيد.
بی پيغام خموش ماهی از تنگ بلور
بی رقص عفيف شعله در مردانگی
سالی نوروز
همراه به در کوبی مردانی
سنگينی بار سال ها شان بر دوش
تا لاله ی سوخته به ياد آرد باز نام ممنوعش را
و طاقچه ی گناه ديگر بار
با احساس کتابهای ممنوع
تقديس شود.
در معبر قتل عام شمع های خاطره افروخته خواهد شد.
دروازه های بسته به ناگه فراز خواهد شد.
دستان اشتياق از دريچه ها دراز خواهد شد.
لبان فراموشی به خنده باز خواهد شد.
و بهار در معبری از غريو
تا شهر خسته پيش باز خواهد شد.
سالی آری بی گاهان نوروز چنين آغاز خواهد شد. *
* احمد شاملو
